Tijdreis naar het verleden Opmerkelijk

Geschreven door Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.     Oktober 05, 2015    
1499   0   0   0   0   0

Op een mooie zondagmorgen een paar weken geleden, toen de nazomer de herfst nog even op een afstand hield, nam ik poolshoogte bij het geheime tennisbaantje verscholen in een hofje aan de Jacob Obrechtstraat. Bij een eerste bezoek in de winter van 2008 had ik het direct in mijn geheugen opgeslagen in het vakje 'nooit meer vergeten'. Het is een idyllische plek door de stilte en de zes charmante atelierwoningen met prachtige, grote glazen daken waar het licht naar kan binnen treden.
Destijds was ik op bezoek bij de legendarische bijna 90-jarige psychiater Louis Tas. In de wachtkamer lagen tijdschriften van 35 jaar geleden. Het was een tijdreis naar het verleden. Tas wilde ik spreken omdat hij mijn vader en zijn broer had gekend van de zomers in hun kindertijd die hun families gezamenlijk doorbrachten in Zandvoort. Gnuivend haalde Tas herinneringen over de ogenschijnlijk, onschuldige jaren dertig op. "Wij zijn de rovers", joelden de broertjes Rottenberg. Tas heeft onder het pseudoniem Loden Vogel in 1947 Dagboek uit een Kamp gepubliceerd. Het kamp was Bergen-Belsen, dat hij met zijn ouders overleefde. Zijn observaties over deze tijd zijn lessen in wijsheid. Tas was decennia lang een toegewijd therapeut, die kampoverlevenden op een briljante manier een luisterend oor bood.
Na ons gesprek liep ik langs de extreem hoge afrastering die om het tennisbaantje staat. De tijdreis was nog niet voorbij. Ik waande me halverwege de jaren twintig, als de hele buurt rondom het Concertgebouw nog in ontwikkeling is. De signatuur van architect Philip Warners domineert de panden in de De Lairessestraat en de Jacob Obrechtstraat. Zijn 'Huize Loma' is het eerste voorbeeld van luxe appartementsgebouwen. Hiermee bracht hij de leefstijl van grote Europese steden als Wenen, Berlijn en Parijs naar Amsterdam. Warners ontwierp in de stijl van de Amsterdamse school, maar vermengd met Engelse invloeden – in Londen had hij een prestigieuze architectuuropleiding genoten.
Zoals veel van zijn tijdgenoten had hij een groot oog voor details. Hij ontwierp zelf het meubilair van de grote etagewoningen: bureaus en boekenkasten. Warners hanteerde een belangrijk credo: "Een gebouw is maar korte tijd nieuw en veel langere tijd oud, gebruik daarom materiaal dat alleen maar mooier wordt als graniet, brons en teakhout." Daarom had hij altijd een zakmes paraat om de kwaliteit van het houtwerk te beproeven.
Bij mijn tweede bezoek leek het of mijn geheugen een al te mooi versie van het hofje met het tennisbaantje had opgeslagen. De lelijke gele betonnen balkons aan de achterzijde van de Jacob Obrechtstraat irriteerden me. Maar toen ik op een bankje van het tennisbaantje alles nog eens goed in mij opnam, viel mijn ergernis weg. Het blijft een idylle daar.

Powered by JReviews