Oog in oog met Eppo Doeve Opmerkelijk

Geschreven door Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.     Januari 17, 2014    
3558   0   0   0   0   0

Hoogste tijd om Oud- en Nieuw-Zuid achter me te laten. Er deed zich een uitstekende gelegenheid voor: er werd op mijn komst gerekend in de kantoortoren van Reed Elsevier aan de Radarweg in Sloterdijk. Een gebied waar het altijd lijkt te regenen en een bezoeker zich waant op een bedrijventerrein aan de rand van Warschau. Van het oude dorp Sloterdijk zijn enkel een paar huizen aan de Spaarndammerdijk over met de prachtig gerestaureerde Petruskerk als middelpunt. Gedesoriënteerd probeerde ik de plek te traceren van de oude spoorwegovergang. Pal in de buurt stond het winkeltje van bakkerij Boogaard, beroemd van zijn Sloterdijks krentenbrood met donkere, harde korst en heerlijk spijs.
In een vergaderzaaltje van de Elseviertoren keek ik uit over het niemandsland van Westpoort en de haven. Achter een whiteboard schuilden aan de muur ingelijste tekeningen van een uitmuntende kunstenaar. Het kriebelde in mijn geheugen. Wie was het ook al weer? Een associatie met mijn jeugd diende zich aan. Het is begin jaren zestig, ik sta op straat bij een atelier op de begane grond van de Amstelhof aan de Rivierenlaan, systeembouw van de architect Johannes Berghoef. Voor het raam van het atelier staart een sympathieke en elegant geklede heer met sigaar naar buiten: Eppo Doeve, politiek tekenaar en welgeziene gast in televisieprogramma’s van Willem O. Duys. Hij zwaait naar langslopende kinderen – dat deed hij altijd. Zijn grimas vergeet ik nooit. In de Elseviertoren schoof ik het whiteboard opzij en stond oog in oog met zijn verfijnde pentekeningen. Niemand stoorde zich aan mijn jeugdsentiment. Integendeel, ik kreeg een bijzonder exemplaar mee van een door Elseviers Magazine speciaal uitgegeven catalogus over het werk van Doeve.
Terug naar huis bestudeerde ik in tram 12 met open mond de tekeningen en schilderijen van ‘de olijke man’, zoals Doeve werd genoemd. Hij was een wereldkunstenaar, die weldadige muurschilderingen maakte met een krijtje aan een drie meter lange lat. Het idee dat ik jarenlang van buitenaf mee kon kijken in zijn atelier terwijl hij geconcentreerd aan het schetsen was, gaf me een licht gevoel van opwinding. In de catalogus is een schilderij opgenomen van Doeve’s grote liefde, zijn vrouw Otje. Zij staat voor de spiegel in avondkleding. Zelden zag ik de stofuitdrukking, de rimpelingen van een jurk zo treffend uitgebeeld. Even indrukwekkend is een gouache waarin alle elementen van Doeve’s kunst samenkomen: zijn Indische komaf, vergankelijkheid en mythes. Hij had last van een lichte vorm van kleurenblindheid, maar dat verhinderde hem niet de tinten van karmijn, guldenroede, aquamarijn en donkerviolet precies de juiste plek te geven. Waarschijnlijk werd hij daarbij geholpen door het zuiderlicht, dat vanaf het land langs de Veluwelaan door zijn raam naar binnen scheen.

Felix Rottenberg
Januari 2014

De werken van Eppo Doeve die worden beschreven, kunt u hier bekijken:
http://www.eppodoeve.nl/nieuws.html
met dank aan Jop Euwijk

Naar aanleiding van deze column mailde abonnee Dick van Voornveld ons deze reactie, waarin hij het dapper opneemt voor het nieuwe Sloterdijk:

Wordt het ooit nog wat met West en de Rest? Eerst was er de Rietveldacademie die niet naar Bos en Lommer wilde verhuizen vanwege de “emotionele schade die de organisatie” zou oplopen en nu beschrijft Felix Rottenberg zijn reis naar Sloterdijk als een bezoek aan een “gebied waar het altijd lijkt te regenen en de bezoeker zich waant op een bedrijventerrein aan de rand van Warschau” (Ons Amsterdam, jan 2014). Afgezien van de vraag wat er mankeert aan de Poolse hoofdstad is het toch opmerkelijk dat mede-Amsterdammers zich zo laatdunkend uitlaten over een gebied waarmee ze sociografisch en economisch méér mee verbonden zijn dan ze in hun huisjes op driehoog in de Rivierenbuurt kunnen vermoeden. Was Felix bij de aanblik van een kunstwerk van Eppo Doeve nota bene in Sloterdijk (!) zo dronken van geluk dat hij het hele Westpoort  niet meer anders kon zien dan één groot “niemandsland”?

 

Laat Felix het reisje nog eens overdoen als het in Amsterdam-Rest regent. De lijnen 12 t/m 15 kunnen met hetzelfde kaartje bereisd worden als 16 en 25. Goed, er zijn in Westpoort meer werknemers in overall te vinden dan op de Zuidas en het stationsplein van Sloterdijk heeft mogelijk nog een wat jeugdiger en  puberalere uitstraling dan dat van het Amstelstation maar laat hem eens komen kijken naar de veelkleurigheid en levendigheid van dit lelijke jonge eendje onder de stadsdelen. Ja, de bakker op Sloterdijk is er niet meer evenals die van Carels op de hoek van de Munt en het knusse melkwinkeltje in de Lekstraat. Maar om nu te suggereren dat er daarna niet meer dan een armzalig niemandsland overgebleven is…..?

 

 Dick van Voornveld."

 


 

 




Powered by JReviews