'Niet te koop en niet te huur' Opmerkelijk

Geschreven door Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.     Augustus 27, 2013    
2770   0   0   0   0   0

Dossiers

Café Brandon, hoek Keizersgracht-Leliegracht, is vijftien jaar lang gesloten geweest. Pas sinds kort is het weer open. Al die tijd heeft een bordje achter het raam gehangen met het opschrift: ‘Niet te koop en niet te huur’. Ondertussen bleef het typisch bruine café onveranderd. Een ouderwetse biertap, volle flessen wijn, peuken in de asbak, een afgedekt biljart. De voormalige caféhouders Jan en Corrie Brandon waren te oud geworden om nog te werken, maar wilden het café ook nog niet van de hand doen, vandaar. Hun appartementje op de eerste verdieping was te gehorig voor het kroeglawaai. Tot hun dood, twee jaar geleden, bleef het daarom stil. Een spookcafé.
Dat was in de hoogtijdagen van Brandon wel anders. In 1942 hadden Corries ouders het café voor hun dochter en schoonzoon gekocht. Zijzelf zaten voornamelijk aan een tafeltje te kaarten. De kinderloze Jan en Corrie beheerden eigenlijk niet zozeer een drankgelegenheid, als wel een sociale instelling. Ze fungeerden als een soort huisvader en –moeder voor hun stamgasten. Studenten kregen als ze platzak waren eten en zelfs vakantiegeld. De scholieren van het Ir. Lely-lyceum op de Keizersgracht mochten er tussen de middag hun boterhammen komen opeten. En in de buffetkast werd in kleine glaasjes, met de namen erop geschreven, het geld bewaard van een aantal oude Jordanese handwerkslieden. Corrie zorgde zo dat ze niet alles in een keer uitgaven en gaf ze elke avond wat geld mee om te kunnen eten. Zo’n zorgzame en vriendelijke behandeling kregen overigens alleen de stamgasten. Onbekenden moesten eerst bewijzen dat ze zich wisten te gedragen, voordat ze überhaupt een drankje mochten bestellen.

Chris Bajema, Het Spookcafé, VPRO 747-documentaire, 6 oktober 2003.

Emma Los
Januari 2004

Powered by JReviews