De vaste route van Harry Slinger Opmerkelijk

Geschreven door Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.     April 05, 2013    
2551   0   0   0   0   0

Het woord geteisem valt, maar zoals Harry Slinger het zegt, klinkt het bijna liefkozend. De jeugd van Amsterdam Noord had dan ook wel wat te verduren toen hij in de jaren zeventig jongerenwerker was in buurtcentrum De Banne. “Het was diep triest hier.” Na werktijd trok hij met gemotoriseerde bakfiets door Noord naar camping Zeeburg waar hij met Drukwerk repeteerde. Of naar Jokes Koeienverhuurbedrijf om Ik verveel me zo in Amsterdam Noord op te nemen.

Goed ingepakt tegen de ‘Siberische’ temperaturen staan we voor Terra Verloskundigen Praktijk aan de Banne Buikslootlaan 63, voorheen buurthuis De Banne met rechts op de hoek het jongerencentrum. Naast veel praten en zaken als tafeltennissen en boksen liet Slinger hier voorlichting geven: er kwam iemand van de Rutgers Stichting voor de meisjes, en de jongens leerden wat hun rechten en plichten waren in geval ze werden opgepakt door de politie. “De jongeren hier voelden zich in de steek gelaten. Geen voorzieningen, slechte opleidingen, nul vooruitzicht op werk. Dus dachten ze: waarom zou ik mijn opleiding afmaken?”
En dan was er óók nog een hoop gedonder thuis. Terwijl de (huis)vrouwen uit de Banne in het buurtcentrum werden “opgefokt” met een cursus Vrouwen Onderzoeken de Samenleving (VOS), raakten de mannen hun baan kwijt. “Het ging heel slecht: de scheepsbouw ging naar de ratsmodee, de Fordfabriek op de Hemweg werd gesloten, noem maar op. Zaten die mannen werkloos thuis en dan zei z’n vrouw: ‘Jij kan ook wel eens koken terwijl ik aan het VOS-cursussen ben.’ Dat werkt natuurlijk niet. Dat was een behoorlijke fout van het welzijnswerk: als je vrouwen wilt emanciperen, moet je hun mannen ook emanciperen. Anders komen er maar echtscheidingen van.”
We slaan de tegenoverliggende Statenjachtstraat in en passeren links een grauw ogend winkelcentrum. “Daar werd natuurlijk wel eens wat meegenomen zonder te betalen.” Terwijl we de Schepenlaan inlopen, vertelt Slinger dat hij ook wel eens de wijkagent aan de lijn kreeg, als er weer een van zijn jongeren vastzat op bureau Mosplein. “Later in het buurthuis had zo’n jongen stoere verhalen, maar ik wist dat-ie ’s ochtends had zitten janken in dat celletje.” Maar Slinger hield zijn mond – al kon hij dan wel veelbetekenend kijken. “Mijn doel was om midden tussen die jongeren te staan. Er voor ze te zijn.”

Actiegroep JAN
Via het Buiksloterkerkpad slaan we links de Buiksloterdijk op. Op nummer 270 zit nog steeds jeugdcentrum De Dijk. “Daar hadden we vaak mot mee. Noord bestond uit allemaal kleine dorpjes en het stomme was dat die jongeren alle rottigheid op elkaar afreageerden.” Het bleek interessant onderzoeksterrein voor studenten van de VU en dat maakte de jongerenwerkers enthousiast over samenwerking. Ze begonnen actiegroep JAN (Jongeren Amsterdam Noord) en daar hoorde een strijdlied bij. Slinger barst uit in A hard’s rain a-gonna fall van Bob Dylan, de melodie waarop hij aan zijn bureau in het buurthuis Ik verveel me zo in Amsterdam Noord schreef. “Het kwam eruit als diarree.”
Hij hoopte dat de jongeren hun agressie niet langer op elkaar maar op de overheid zouden richten. Dáár moesten de sociale verbeteringen vandaan komen. “Het was een lied voor álle jongeren van Noord. Eendracht maakt macht.” Drukwerk liet een plaatje maken van het actielied, Slinger stuurde het naar wat radiomensen en Frits Spits pakte het op.
Over de Buikslotermeerdijk en het J.H. Hisgenpad nadert het Plan van Gool. Ooit gebouwd voor de beter gesitueerden, was het Slinger destijds al te “betonnerig en te individualistisch”. En inmiddels is de sjeu er wel af, constateren we als we het groezelige trappenhuis op de hoek van Het Laagt bestijgen. Terwijl Drukwerk bekend raakte, verruilde Slinger buurthuis De Banne voor buurthuis Het Breed, hierboven gesitueerd op Het Hoogt 246. “Gek werd je ervan, met dat onderlangs, bovenlangs, achterdoor en bovenover. Normaal heb je één buurthuis, hier gebeurde overal wat.” Er waren dan ook aardig wat sleutels in omloop. Slinger ontdekte al snel dat er verlies werd geleden op de inkoop van de bar. “De mensen hadden thuis wel eens een verjaardag en dan leenden ze soms een kratje bier of flesje wijn. Dat gemak sluipt erin.”
Met Kerst 1981 – hij was net bezig met het serveren van het kerstdiner aan de bejaarden – belde Frits Spits hem hier live op: Je loog tegen mij (de tweede singel van Drukwerk) stond nummer één. Dat zou voorlopig nog even zo blijven. Plotseling werd Slinger in een limousine van zijn werk afgehaald en “het land in gesleurd”. Hij nam al snel ontslag.

‘Pappies kunssie’
Door het met sneeuw bedekte gras lopen we richting Buikslotermeerdijk. Bij de Watergang nemen we de gok en steken het bevroren water over. Eenmaal veilig aan de overkant kriskrassen we door Nieuwendam (“om te kwijlen zo leuk”) en komen via het Purmerplein, de Wognummer- en de Beemsterstraat op de Nieuwendammerdijk. Op het ijs zetten mensen een schaatsparcours uit en dat ziet er gezellig uit. “Maar dat gelul over die Elfstedentocht…” Als je niet beter wist, zou dat zomaar een afleidingsmanoeuvre van de regering kunnen zijn, denkt Slinger hardop. Want de tijden van crisis, sociale ongelijkheid en bezuinigen zijn weer terug, net zoals 30 jaar geleden toen Je loog tegen mij een hit was.
“Er is geen reet veranderd. Voor mensen zoals ik zijn idealen toch illusies geworden.” Maar bij de pakken neerzitten is niet des Slingers. Op de plaat die hij nu samen met de band van zijn zoon opneemt als eerbetoon aan Drukwerk staan ook ‘gouwe ouwen’ als Bezuinigen en Laat de rijken de crisis betalen. “Die teksten zijn weer actueel en dat die generatie die nummers weer wil opnemen, geeft hoop. Bovendien kan pappie z’n kunssie weer effe doen.”
We vervolgen onze weg over de Schellingwouderdijk richting de Liergouw, waar Slingers ‘kunssie’ ooit een vlucht begon te nemen. Vanaf het gras langs de A10 (we waren de weg even kwijt) doemt Liergouw 52 op. De huidige bewoner van het voormalige kraakpand noodt ons binnen. Zijn oudtante, ooit onteigend door de gemeente, eiste na tien jaar met succes het huis weer op. Even later staan we in de woonkamer, door collega-muzikant Dolf Planteijdt destijds omgebouwd tot het vrijgevochten opnamestudiootje Joke’s Koeienverhuurbedrijf. Hier werd Ik verveel me zo in Amsterdam Noord opgenomen. Slinger lacht. “Dit is heilige grond!”

Harry Slinger
(1949) was leadzanger van Drukwerk. De band kreeg landelijke bekendheid met de hit Je loog tegen mij. In 1990 ging Slinger solo verder. Daarnaast werkte hij aan een acteurscarrière. Hij speelde rolletjes in onder meer Baantjer (televisie), Nachtrit (film), Tusschen Dam en Rembrandtplein en All shook up – Love me tender (musicals). Nu toert hij met Circus Monetti door het land, een theaterproductie van stichting De Zonnebloem. In mei verschijnt zijn eerbetoon aan Drukwerk.

Tekst: Marcella van der Weg

Powered by JReviews