Een pittig meissie: Marcella van der Weg (1963-2017)

Marcella dinerZondagmorgen 12 november overleed onze lieve en dappere medewerkster Marcella van der Weg, 54 jaar jong. “Een piitig meissie”, zo werd zij trefzeker getypeerd in de rouwadvertentie van haar nabestaanden.

 

Ondanks haar slopende ziekte wist ze bijna tot het allerlaatst tegen de klippen op gulzig te genieten van de mooie dingen des levens die  nog binnen haar bereik waren. 

Vanaf 1998 was zij vaste medewerker van Ons Amsterdam.  Daarvoor had Marcella (na studies journalistiek en geschiedenis) al veel gefreelanced voor Het Parool.  Ze schreef ondermeer een reeks mooie portretjes van prominente Amsterdammers van de 20ste eeuw, die werden gebundeld in het eind 1999 verschenen boek Stadsgezichten, samengesteld door Paul Arnoldussen en Annemarie de Wildt. 

Haar eerste bijdrage aan Ons Amsterdam, in november 1998, was een verhaal over Jannetje Struik alias de Miljoenenjuffrouw, een beruchte 19de-eeuwse meester-oplichtster, die eindigde als bedelares – maar wel een wassen beeld kreeg in het Panopticumin de Amstelstraat, voorloper van Madame Tussaud. Haar laatste bijdrage, in ons meinummer,  ging eveneens over een oplichter: Hendrik de Jong,  die bovendien vrouwen spoorloos liet verdwijnen.  Dat lijkt geen toeval: Marcella hield wel van schavuiten – in ieder geval om over ze te lezen. (Niet voor niks was ze, als thriller- en detectiverecensente, meermalen jurylid voor De Gouden Strop,  prijs voor her beste spannende boek).

Sinds onze ingrijpende restyling van begin 2002, die een aantal nieuwe rubrieken opleverde, verzorgde nzij --  met een onderbreking in 2008 en 2009, toen het Marcella door reuma even te zwaar werd en Jessica Voeten het overnam --, tot in 2013 (het jaar waarin haar kanker werd ontdekt) de rubriek ‘De vaste route’. Het aantal ‘BA-ers’  met wie zij wandelde was imposant:  alleen al in de eerste twee jaar Marga Minco, Rinus Michels, majoor Bosshardt, Piet Römer, Jos Brink, Lisette Lewin, Aat Veldhoen, Elisabeth Keesing, Frank Wijdenbosch, Rob van Reijn, Carry Tefsen, Eli Asser, Nouschka van Brakel, Nico ter Linden, Cisca Dresselhuys, Ed van Thijn  en Peter van Straaten. En zo ging dat nog jaren. Tegenover de vrolijke levenslust en oprechte menselijke belangstelling van Marcella. Dat leverde mooie verhalen op.

Maar Marcella was veel breder inzetbaar. Wilden we een artikel over het jubilerende Americain, de bohemienskolonie Meerhuizen aan de Amstel, koningin Anna Paulowna of burgemeesters op handelsreis? Marcella draaide er haar hand niet voor om. Of een verhaal over vishandel en visconsumptie in Amsterdam doordeeuwenhen. Deed ze graag!Want lekker eten was een grote passie van haar.

Intussen werkte ze ook nog eens mee aan een paar boeken over Amsterdamse onderwerpen: dat dikke over de Amstel, in 2002; over de Albert Cuyp in 2005; over de Wallen in 2015. Schrijven was haar lust en haar leven en ze ging ermee door tot het echt niet meer ging. Haar allerlaatste schriftuur was een recensie van een boek over Duitse Exilschrijvers zoals Joseph Roth en Klaus Mann, voor Bettina Baltschev – een onderwerp dat haar nauw aan het hart lag en waarover ze zelf al eerder in Ons Amsterdam had gepubliceerd.

We zullen haar artikelen, maar ook onze lange telefoongesprekken (over alles) en haar gulle lach tijdens onze medewerkersborrels vreselijk missen.

Dankjewel, Marcella! ‘Daar ga je!’

Peter-Paul de Baar, namens redactie en alle andere medewerkers

 

(Op de foto: Marcella (links) aan de feestdis ter gelegenheid van haar huwelijk met Erik Spaans, november 2013.)