Trouwzaal Eerste Klasse Opmerkelijk

Geschreven door Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.     Juli 03, 2014    
1528   0   0   0   0   0

Ad Grimmon(Ons Amsterdam juli-augustus 2014)

Cilly Jansen is een naam die u moet onthouden, als u haar nog niet kent. Zij is al jaren de onbetwiste gangmaakster van Architectuur Lokaal, de stichting die zich inzet voor het publiek opdrachtgeverschap voor architectuur in Nederland. Belangrijk werk omdat de bouwcultuur al jaren het onderspit delft. Op de Rijksbouwmeester na hebben overheidsofficials geen belangstelling meer voor architectuur, ook de staatssecretaris van Cultuur en de minister van Infrastructuur niet. Gelukkig zijn er nog wel hier en daar gemotiveerde wethouders die dit tekort enigszins compenseren. Zij winnen dan advies in bij Cilly Jansen, bijvoorbeeld als er een prijsvraag moet worden uitgeschreven voor een nieuwe brug, schouwburg of stadskantoor.
Zij probeert haar opdrachtgevers altijd mee te slepen naar aanstekelijke voorbeelden uit heden en verleden. Zelf loopt ze tientallen tentoonstellingen af, bezichtigt vergeten gebouwen en brengt veelbelovende jonge architecten in contact met potentiële opdrachtgevers. Vorig jaar raakte ze gefascineerd door de Prinsenhof – het voormalig stadhuis aan de Oudezijds Voorburgwal – vanwege de uitbreiding in de stijl van de late Amsterdamse School- architectuur. Toen ze thuis op internet verder speurde, stuitte ze tot haar verbazing op een geschilderd portret van een man die onmiskenbaar dezelfde blik in zijn ogen had als haar eigen vader. Deze man was de in vergetelheid geraakte interieurarchitect Ad Grimmon (1883-1953).
Jansen begon een zoektocht, trof in het antiquariaat van Wilma Schumacher op de Gelderschekade bij toeval een koffer met zijn archief en schreef in Amstelodamum (juni 2014) een adembenemend relaas over het indrukwekkende spoor dat Grimmon achtergelaten heeft. Zijn oeuvre is een proefschrift waard en zij moet het schrijven. Hij was een uitmuntende ontwerper en een vernieuwende denker. In het eerste decennium van de vorige eeuw was hij in de leer bij collega’s als Ed. Cuypers (Pierre Cuypers van het Centraal Station en Rijksmuseum was zijn neef), waar hij snel opklom tot chef werkplaatsen. Hij werkte samen met Michel (‘Sam’) de Klerk en ontmoette Piet Kramer, Gerrit Rietveld en Pyke Koch. Grimmon voelde zich verwant met het Duitse Bauhaus. Hij verdiepte zich in de opvattingen van Walter Gropius, die betere producten wilde maken door een intensieve en gelijkwaardige samenwerking tussen kunstenaars, ambachtslieden en industriële bedrijven.
Grimmon werkte ook bij publieke werken, nadrukkelijk in de rol van interieurarchitect. Bij de uitbreiding van het stadhuis kreeg hij de leiding over de inrichting van de Trouwkamer Eerste Klasse. Die is nog steeds een verborgen juweel in de stad. Grimmon dwong de ontwerpers om gebruik te maken van zijn eigen kleurensysteem. De trouwkamer is een uniek geheel dat eigenlijk dagelijks een paar uur open zou moeten zijn als een wonderschoon museumzaaltje voor liefhebbers en geïnteresseerde toeristen. Schitterend is de wandschildering van Chris Lebeau. Mijn ouders trouwden in 1950 tweede klasse. De schoonfamilie van mijn moeder stond het aanstaande echtpaar echter op te wachten bij de ingang van Grimmons Trouwzaal Eerste Klasse – dat was niet de bedoeling.

Zie ook de prachtige website van Cilly Jansen over Ad Grimmon: http://adgrimmon.nl/ !

Powered by JReviews